19 yaşımdayken babamla Meksika’daki Pico de Orizaba’ya ilk tırmanışımı yaptım. Ana kampımız deniz seviyesinden 4.200 metredeydi. Zirveye, 5.600 metreye rehber eşliğinde ulaştık.
Bu tırmanışlar, babamı kaybedene kadar her yıl tekrarladığımız bir gelenekti. Şimdi 69 yaşındayım ve bu, oğlumla yapacağım son tırmanış olacak.
Zirvede, babamdan gelen bir mektup buldum. Bayrağımızın altında şöyle yazıyordu: “Oğlum, zirve benim için hiçbir zaman asıl hedef olmadı. Asıl zirve, seninle birlikte geçirdiğimiz tırmanış anılarıydı. Bu anıları benim kadar benimseyip yaşatmanı umuyorum.”
Babamın sözleri, dağcılığın sadece fiziksel bir çaba olmadığını gösteriyor. Nesiller arası bağları, paylaşılan deneyimleri ve derin duygusal anları bir araya getiriyor. Dağlar, kalplerdeki en değerli hatıralara sessizce tanıklık ediyor.
Bir yanıt yazın